Η ΕΛΛΑΣ ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑ. ΥΠΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΡΙΩΝ ΑΠΑΙΣΙΩΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΩΝ Η ΕΛΛΑΣ ΕΠΕΣΕ, ΛΥΓΙΣΕ, ΕΓΙΝΕ ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑ, ΑΛΛΑ Ο ΘΕΟΣ ΧΑΡΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΗΡΩΪΣΜΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΤΗΝ ΑΝΟΡΘΩΣΕ. Ο αειμνηστος Καποδιστριας, ειπε· «Ο Θεος εσωσε, σωζει, & θα σωζη την Ελλαδα δια θαυματων».
![date](https://www.augoustinos-kantiotis.gr/wp-content/themes/blueshadow/images/date.png)
![filed](https://www.augoustinos-kantiotis.gr/wp-content/themes/blueshadow/images/filed.png)
Ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου
Ἔγινε στον Ἁγιο Παντελεήμονα Φλωρίνης στις 9.12.1973
ΥΠΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΡΙΩΝ ΑΠΑΙΣΙΩΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΩΝ Η ΕΛΛΑΣ
ΕΠΕΣΕ, ΛΥΓΙΣΕ, ΕΓΙΝΕ ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑ, ΑΛΛΑ Ο ΘΕΟΣ ΧΑΡΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΗΡΩΪΣΜΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΤΗΝ ΑΝΟΡΘΩΣΕ.
Θαῦμα ἦτο· ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν ἐξηφανίσθη. Λύγισε μέν, ἔπεσε, ἀλλ᾽ ἀνωρθώθη πάλι, καὶ ἐν μέσῳ τῶν Βαλκανίων κρατεῖ τὴν δᾷδα τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς τάξεως καὶ τῆς εἰρήνης, καὶ φωνάζει πρὸς ὅλα τὰ ἔθνη· «Δεῦτε λάβετε φῶς, ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός», δοξάζοντες Ἰησοῦν Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.
—-
——–
Ἀπομαγνητοφωνημένο τὸ ἀπόσπασμα τῆς ὁμιλίας
Καὶ Χριστὸς νὰ γίνῃς, θὰ σὲ πετροβολήσῃ ὁ κόσμος. Θαῦμα ἔκανε σήμερα, κι ὅμως βρέθηκαν ἄτομα γεμᾶτα φθόνο, πύον, κακία· ἄνοιξαν τὶς γλῶσσες τους καὶ τὸν κατηγόρησαν.
* * *
Εἴδαμε τὸ εὐαγγέλιο ἐξ ἐπόψεως ἠθικῆς, ἰατρικῆς, ψυχολογικῆς· γιὰ νὰ συμπληρώσω, θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ προσθέσω κάτι ἀκόμη.
Τὸ εὐαγγέλιο αὐτὸ λαλεῖ στὴν καρδιά μας. Διότι ἱστορεῖ μὲν ἕνα γεγονός, ἀλλ’ αὐτὸ ἀποτελεῖ καὶ μία συμβολικὴ παράστασι. Μᾶς συγκινεῖ ἡ περιπέτεια τῆς συγκυπτούσης; Χίλιες φορὲς περισσότερο πρέπει νὰ μᾶς συγκινῇ ἡ περιπέτεια μιᾶς ἄλλης γυναικός ―διότι κι αὐτὴ εἶνε θηλυκοῦ γένους―, Γυναικὸς μὲ γάμμα κεφαλαῖο, ὄχι μικρό. Εἶνε ἐκείνη ποὺ πρέπει νὰ τὴν ἀγαποῦμε περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη γυναῖκα. Εἶνε τιμιωτέρα «μητρός τε καὶ πατρός…» (Πλάτ., Κρίτων 12)· εἶνε ἡ πατρίδα μας! Ἂν στὸ ἱερὸ κείμενο τοῦ εὐαγγελίου ἀντικαταστήσετε τὴ λέξι «γυνὴ» μὲ τὴ λέξι Ἑλλάς, θὰ δῆτε ὅτι τὸ εὐαγγέλιο αὐτὸ ἐφαρμόζεται ἐξ ὁλοκλήρου καὶ ἐδῶ.
Ἂς μοῦ ἐπιτρέψετε μερικὲς παρομοιώσεις. Γυνὴ-Ἑλλάς, «πνεῦμα ἔχουσα ἀσθενείας ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ» ―μόνο «δέκα καὶ ὀκτώ»;― «καὶ μὴ δυναμένη ἀνακῦψαι εἰς τὸ παντελές» (ἔ.ἀ. 13,11). Λοιπὸν ἡ Ἑλλὰς ἦταν κάποτε ὄρθια, ὅπως ἡ γυναίκα αὐτὴ προτοῦ ἀσθενήσῃ· ἀκτινοβολοῦσε φῶς τῆς προγονικῆς σοφίας καὶ τὸ θεῖο φῶς τοῦ χριστιανισμοῦ. Κι ὅπως ἔπειτα ἡ γυναίκα ἀπὸ τὴν κακία τοῦ σατανᾶ ἔγινε συγκύπτουσα, ἔτσι καὶ πάνω στὴν πατρίδα μας ἐπέπεσαν πονηρὰ πνεύματα, τεράστιες σκοτεινὲς δυνάμεις, συμπύκνωσις δυνάμεων τοῦ σκότους καὶ τοῦ ἐρέβους· δύο τεράστιες αὐτοκρατορίες ―τῶν ὁποίων τοὺς ἡγέτας ἀποφεύγω ν᾽ ἀναφέρω―, καὶ μία ἄλλη σκοτεινὴ δύναμις. Τρεῖς σκοτεινὲς δυνάμεις, δύο τοῦ μαύρου φασισμοῦ καὶ μία τοῦ κοκκίνου φασισμοῦ, ἔπεσαν πάνω στὴ μικρή μας πατρίδα, καὶ ὑπὸ τὸ βάρος αὐτῶν ἡ Ἑλλὰς ἐκάμφθη, ὑπέκυψε, καὶ τὰ τέκνα της, οἱ ἥρωες τοῦ Ἰβὰν καὶ τῆς Τρεμπεσίνας, κατήντησαν αἰχμάλωτοι, ῥάκη, νὰ ἐκλιπαροῦν ἕνα κομμάτι ψωμί.
Ὅταν, νέος κληρικός, βρισκόμουν στὴ Φλώρινα ὡς ἱεροκῆρυξ τὸ 1942, ὑπὸ τὴν γερμανικὴ μπότα, ὡδηγήθην κάποτε ἐνώπιον τοῦ Γερμανοῦ διοικητοῦ τῆς πόλεως, καὶ ἐκεῖ παρετήρησα κάτι ποὺ μὲ ἔκανε ν’ ἀναλυθῶ σὲ δάκρυα. Τὸ γερμανικὸ φρουραρχεῖο εἶχε ἀναρτήσει μία μεγάλη εἰκόνα, στὴν ὁποία ἔγραφε «Ἡ Ἑλλὰς ἔπεσε». Εἰκονίζετο ἐκεῖ ἕνας τσολιᾶς πεσμένος μέσα στὴ θάλασσα, ποὺ ἐπνίγη καὶ μόνο τὸ τσαρούχι του ἐπέπλεε ἐπάνω στὴν ἄβυσσο.
Ναί, ἔτσι ἦτο. Ἀλλ᾽ ὁ Χριστός, ὅπως ἀνώρθωσε τὴν συγκύπτουσα, ἔτσι ὁ ἴδιος στάθηκε μπροστὰ στὴν Ἑλλάδα καὶ εἶπε· Γύναι-Ἑλλάς, «ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου». Καὶ ἡ Ἑλλάς, μὲ τὸν ἡρωϊσμὸ τῶν τέκνων της, σηκώθηκε πάλι, καὶ ἵσταται ὀρθία ἐν μέσῳ τοῦ χάους. Δὲν εἶνε μικρὸ αὐτό, ἀγαπητέ μου. Ὁ πρῶτος κυβερνήτης τοῦ κράτους μας, ὁ ἀείμνηστος Καποδίστριας, εἶπε· Ὁ Θεὸς ἔσωσε, σῴζει, καὶ θὰ σῴζῃ τὴν Ἑλλάδα διὰ θαυμάτων.
Καὶ θαῦμα ἦταν αὐτό· ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν ἐξηφανίσθη. Λύγισε μέν, ἔπεσε, ἀλλ᾽ ἀνωρθώθη πάλι, καὶ ἐν μέσῳ τῶν Βαλκανίων κρατεῖ τὴν δᾷδα τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς τάξεως καὶ τῆς εἰρήνης, καὶ φωνάζει πρὸς ὅλα τὰ ἔθνη· «Δεῦτε λάβετε φῶς, ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός», δοξάζοντες Ἰησοῦν Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.
Add A Comment
You must be logged in to post a comment.